24 sierpnia 2003 roku Jego Ekscelencja Ks. Bp. Kazimierz Romaniuk dokonał konsekracji kościoła parafialnego p.w. Matki Bożej Częstochowskiej w Urlach. Konsekracja to uroczyste poświęcenie świątyni, jako miejsca kultu religijnego.

Uroczystości związane z konsekracją rozpoczęły się 15 (w Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, a zakończyły 26 sierpnia, w dzień Odpustu Parafialnego). Uczestniczyła w nich cała społeczność parafialna - stali mieszkańcy i wczasowicze. Przygotowania do konsekracji trwały już od początku roku, a jak wszyscy wiemy jest to rok wyjątkowy, bo za kilka tygodni minie 25 rocznica pontyfikatu papieża Jana Pawła II. Z tą rocznicą zbiega się i nasza, skromniejsza 25 rocznica powstania parafii w Urlach.

Z tej okazji kościół z niemałym trudem ks. Proboszcza Kazimierza Sety i wysiłkiem prawie całej społeczności parafii został odnowiony, a i otoczenie świątyni nabrało odświętnego wyglądu.

Nie sposób napisać o wszystkich zasłużonych dla parafii osobach, które w tym czasie odwiedziły Urle, niemniej trzeba wymienić najbardziej zasłużonego ks. prałata Tadeusza Armijaka, który borykając się z przeciwnościami natury politycznej i zwykłą ludzką głupotą, zbudował kościół. Gdy nie otrzymał pozwolenia na budowę, przeprowadził remont generalny, obmurowując istniejącą drewnianą świątynię. Władze powiatowe w Wołominie wstrzymały budowę, ks. Armijakiem zajął się prokurator i wydany został nakaz rozbiórki murów. Wszyscy mieszkańcy, nawet ci niewierzący, starali się w miarę możności spowodować wycofanie tego nakazu. Wiele pomagali wczasowicze, z nieżyjącym już prof. dr Janem Nielubowiczem na czele. „Przestępstwo" ks. Armijaka zostało osądzone i zapadł wyrok z zawieszeniem, który potem został umorzony ze względu na: „dobrą opinię jaką cieszy się w miejscu zamieszkania i nie ma kontaktu ze światem przestępczym" (cytat z opinii wystawionej ks. Armijakowi przez komisariat MO w Jadowie). Ks. Armijak gościł w Urlach w niedzielę 17 sierpnia i dosłownie nie było można uścisnąć Mu ręki, tak był oblegany przez swoich byłych parafian. Zresztą, mimo upływu lat, wymienił w czasie wspomnień wielu z nazwiska, a Jego związki z Urlami istnieją w dalszym ciągu.

W czasie Nowenny gościli także: Ks. Marian Marczewski, wieloletni Dziekan Jadowski, p. Iwona Czarcińska z Prymasowskiego Instytutu Stefana Kardynała Wyszyńskiego, byli księża naszej parafii - Bernard Szefler, Jerzy Misiak, Roman Trzciński, Kazimierz Zoch-Chrabołowski. Trzeba wspomnieć o koncercie w wykonaniu pań: Małgorzaty Komorowskiej i Anny Zmarzły, a także o „Tryptyku Rzymskim", poezji Jana Pawła II w wykonaniu artystów z Lublina. Był to wieczór jakich mało - poezja trudna, ale każde słowo tak głęboko przemyślane i niosące w sobie tyle wartości, że trudno oprzeć się wzruszeniu. Dziwię się, że jeszcze nikt nie zgłosił Papieża do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.

W 1978 roku poświęcenia kościoła w Urlach dokonał Ks. Kardynał Stefan Wyszyński. Mam przed sobą tekst homilii, jaką wtedy wygłosił (jest autoryzacja!). Nie mogę się powstrzymać, by nie przytoczyć jej fragmentów:

„Drogi Księże Proboszczu! Umiłowani Kapłani!

Dzieci Boże parafii Urle, mili wakacyjni Goście!

Dziatwo, Młodzieży, upracowani Rodzice!

Wszystkim nam dzisiaj Kościół Boży głosi specjalne kazanie. Jest nim poświęcenie nowo wybudowanej świątyni parafialnej. Sam ten obrzęd daje nam wiele do myślenia. Kościół poświęca na chwalę Bożą, ku dobru Ludu Bożego mury świątyni od zewnątrz i od wewnątrz. A gdy dokona, znaczy na posadzce znak krzyża świętego, na którym obecnie my wszyscy stoimy. Powiedziałem, że to jest kazanie. Jeżeli bowiem Kościół Chrystusowy poświęca kamienie, które nie mają ducha, to nie dlatego, żeby te kamienie wymagały uświęcenia. Uświęcenia wymaga miejsce, które jest przeznaczone dla chwaty Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Uświęcenia wymaga też człowiek. Jeżeli Bóg każe poświęcać nieżywe mury, to tym więcej - Dzieci Boże - każe poświęcać i ciała nasze, serca, umysły i wszystko, co w nas jest, całego człowieka od zewnątrz i od wewnątrz."

„...Nie wszyscy tu obecni - pozwólcie, że odwołam się do swoich osobistych uczuć i przeżyć - wiedzą, co mnie osobiście łączy z miejscowością Urle. A nie wiem, czy w tej chwili dużo jest w tym kościele takich, którzy chodzili po Urlach w roku 1905, 6, 7, 8. Pewnie was wtedy jeszcze na świecie nie było...

...Przyjeżdżałem tu z moją Matką, która mi zawsze mówiła: jak będziesz grzeczny, to cię wezmę do Urli. A dla mnie największą uciechą była podróż pociągiem do Łochowa, stamtąd do Urli, a czasami do Tłuszcza. Różnie bywało. Ale widocznie czasami byłem grzeczny, skoro moja Mamusia przywoziła mnie tu..."

Mam nadzieję, że Ksiądz Prymas w dalszym ciągu lubi nas odwiedzać, a my ze względu na Niego powinniśmy starać się, aby nasza świątynia jaśniała wszystkimi światłami jak w Dniu Konsekracji, a Światłem Bożym zawsze.