Gustaw Konstanty Dreszer urodził się w Jadowie 2 października 1889 roku. Był absolwentem gimnazjum w Częstochowie, studiował na wydziale prawa Uniwersytetu we Lwowie, na wydziale handlu Uniwersytetu w Leodium w Belgii. Był też absolwentem Akademii Eksportowej w Hawrze.

Już w gimnazjum włączył się w działalność niepodległościową. Był aktywnym członkiem nielegalnego Związku Młodzieży Polskiej ("Zet"). W 1905 r. stanął na czele akcji strajkowej w walce o polską szkołę. Członek konspiracyjnej organizacji Związku Przyszłość ("Pet"). W Belgii działał w organizacji Zjednoczenie Młodzieży Polskiej.

W okresie I Wojny Światowej brał udział w bitwach 1 Pułku Ułanów I Brygady Legionów; wyróżniając się niebywałą odwagą i brawurą, a także ogromnymi uzdolnieniami dowódczymi. Zastępca dowódcy pułku legendarnego majora Beliny. Był darzony przez Józefa Piłsudskiego wielkim uznaniem. W 1918r. mianowany przez dowódcę POW Edwarda Rydza - Śmigłego komendantem okręgu wojskowego w Chełmie. 2 listopada 1918 r, przy udziale Felicjana Lechnickiego, Wiktora Ambroziewicza i grupy peowiaków, rozbroił garnizon austriacki, zdobywając przy tym duże ilości broni, amunicji, zapasów wojskowych oraz 10 milionów koron, które zasiliły kasę rządu lubelskiego.

Następnie, już jako rotmistrz Orlicz-Dreszer zarządził w chełmskim pobór trzech roczników rekruta do polskiego wojska i przystąpił do formowania 1 Pułku Szwoleżerów oraz 35 Pułku Piechoty. Jednocześnie spowodował przejście na stronę polską batalionu austriackiego złożonego z Czechów. Jeńcy włoscy, internowani w chełmskim obozie, z rozkazu Dreszera otrzymali broń i zasilili stronę polską. Wkrótce wojska austriackie zostały wyparte z powiatu chełmskiego, opanowano także Włodawę i Hrubieszów.

Generał Orlicz-Dreszer w wojnie wyróżnił się jako wspaniały żołnierz i świetny dowódca. Oddany pracy społecznej i państwowej przyjął prezesurę Zarządu Głównego Ligi Morskiej i Kolonialnej. Był odznaczony Orderem Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyżem Walecznych, pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zginął śmiercią lotnika pod Orłowem 16 VII 1936 r; pochowany na Cmentarzu Marynarskim w Gdyni-Oksywiu.